Namaz Vakitleri

            Namaz Vakitleri

            Hareket eden kütledir, maddedir, bedendir, bir ‘şeydir’, hareket eden ile hareketi birbirinden ayırmak mümkün değildir. Hareket eden bir şey olmalı ki hareket tespit edilebilsin. Sıfat ise maddeleşme arızasından tecrit edilebilir, ayrılabilir. Sıfat maddeden soyunabilir. Sıfatın, cisimlenme öncesi durumu idrak edilebilir. Güzellik, güzel olandan ayrı bir şeydir. İyilik, iyi olandan ayrı bir tanıma sahiptir. Birisinin baba oluşu, ‘babalık’ tanımından sonra gerçekleşir. Kişi, kişiliğinde bulduğu sıfatları idrak ederek tümü için hamt etmeli, kendi kişiliğinin fena bulmasını idrak ederek, hal lisanıyla hamt etmeli. Kişilikte bulunan her sıfatın verilmiş olduğunun idrak edilmesi, sıfatların sahibinin idrak edilmesi olur. Kişi, böylece kişiliğinde, Zat’ı bulmuş olur ve hal lisanıyla şükretmiş, secde etmiş olur. Sıfatların, bedenden soyunarak idrak edilmesi, kişiliğinden, zatından vazgeçmiş olarak, fena bularak, hal lisanıyla Zat’a secde ederek, tespih edilmesi demektir.

 

            Sonuç olarak, bu idrakte, bir soyunma ve kavuşma söz konusudur. Bu hal içinde iken abdın vücudu yoktur.  Hak yakin geldiğinde, vücut biter. Vücut yoksa namaz kılınamaz. Bu duruma, güneşin tulû’u, doğuşu, birden bire zuhuru, bir şeye aniden vakıf olup bilme, hali denir. Güneşin doğuşu zamanı, abdın, kulun, vücuduna vahdet güneşinin istivasından zevali yani en tepe, doruk noktasından sonrası zamanıdır. Vahdet güneşi kulun vücudunda en tepe noktasındayken namaz kılınamaz çünkü orada Hak yakındır, kul yoktur. Namaz için vücut gerekir. Cem makamından önce yani halk ile mahcup olarak, fark-ı evvel, ilk fark, benlik, ikilik zamanında, tevhidi idrak etmekten önce de cemden sonra fark-ı sani, ikinci fark halinde, beka zamanında da abdın vücudunun gölgesi var olunca namaz vacip olur. İnsan, yalnız bu hal içindeyse Abd-i Hu’dur, abidesidir, delilidir.

 

            Namazların en evveli ve en lâtifi Hafi, gizlilik, makamındaki ‘soyunma ve kavuşma namazı’, “Öğle” namazıdır. Namazların en makbulü, ‘salâtı vüsta’ olanı, ise ‘asır namazı’, ‘Ruh makamında Şuhut namazı’ olan “İkindi” namazıdır. Ruhen, her yerde ve her şeyde Hakk’ın görünmesi namazıdır. Ruh ve hafi makamlarında şeytanın gireceği bir yer olmadığından öğle ve ikindi namazlarında okumalar gizlidir.

 

            Ruhen Şuhut, Hakk’ın görünmesinin bir sır olduğunun idraki içinde, sır makamında, ‘sırrın namazı’ kılınır. Bu bir yalvarış, dua namazı olup en hızlısı ve en hafifidir. Kalbin zuhuru ile mahcup olma, perdelenmenin öncesinde yalvarış vakti çabuk geçer. Bu nedenle “Akşam” namazında okumalar hızlıdır. Kalbin zuhuru, ortaya çıkışı, huzurunda ve huzur içinde oluşun aydınlık, anlayış ve idraki, insanın batınını en çok aydınlatan ve şeytana en çok engel olan bir şeydir. Bu durum ise Kuran’ın fecridir, ilmin doğuşudur, kalbin huzur namazıdır. “Sabah” namazı keşiflerin indiği ve sıfat nurlarının tecellisi vaktinde kılınır. Cemaatin artması için okumalar uzunca yapılır.

 

            Ruhun nuru, ilmin idraki içinde, kalp aydınlığında, gece ve gündüz meleklerinin buluşmasıyla namaz kılınır. Bu namaz, kalp makamında kılınan huzur namazıdır. Kalp makamında, ruh ile birlikte bedenin ve nefsin de idrakine varılır. Nefsi en çok sabitleyen ve itaat ettirerek ilme tabi tutan, nefis makamında, baş eğme ve teslim olma namazı, “Yatsı” namazıdır. Nefis, kalp ve sır gibi şeytanın vesvese etmesi mümkün olan makamlara alâmet kılınan yatsı, sabah ve akşam namazlarında, şeytanı engellemek ve def etmek için okumalar yüksek sesle yapılır. (2.238; 17.78; Hicr, 99)

 

İnsan İlmin Kaynağıdır

            İnsan İlmin Kaynağıdır

            Kitabımızda okuma ve ilim öğrenme çok geniş kapsamlı olarak işlenir. Bazen doğal koşullar bazen de beşeri koşullar, insanı, bilgi edinmeye, öğrenmeye ve uygulamaya zorlar. En normal koşullarda bile yaşamak, düşünmeyi, seçenekler arasından seçim yapmayı, en uygun olanı uygulamayı gerektirir. Her karar bir bilgi işlem sürecidir. Daha fazla bilgiyi öğrenmek istemek duyulan ihtiyaca bağlıdır. İnsan neye ve ne kadar ihtiyaç duyarsa onlara ulaşmak için öğrenmek ve bilmek ister. Duyulan ihtiyaç yeme, içme, barınma ve örtünme gibi temel ihtiyaçlar da olabilir, korunma ve güvenlik, hatta sosyalleşme gibi üst düzey ihtiyaçlar da olabilir. Duygular, algılanan ihtiyaçları karşılamak için vardır veya verilmiştir. Algılarla algılanan ortamlarda, ihtiyaç duyulan her şey çevrede bulunan veya geliştirilenlerle karşılanır.

            “Biz, inananlar için, görme, işitme, dokunma, tat alma ve koklama gibi beş dış duyu ve adalet, vicdan, zekâ, hayal gücü, fikir, feraset gibi beş de iç duyuya ek olarak teorik, kuramsal ve pratik, amelî, uygulamalı ilim olmak üzere 12 vekil gönderdik. Ben, sizinle beraberim, size yardım ederim.” (5.12) “Nefis asasını, fikir ile dimağı taşına vurunca, dimağından on iki göz ilim kaynadı. İnsanların her birisi, bilim insanı veya sanatkâr olarak, ehil olduğu ilmin kaynağını bildi. İnsan nefsi, bu on iki ilim kaynağından, kirlenerek de temizlenerek de çıkabilir. İlim kaynaklarını yanlış kullanmak huzursuzluk verir. Huzursuz ortamlarda, kötü niyetlerle kullanılacak bilgi ve ilim kaynakları, insanlar için kötü sonuçlar doğurur. Huzurda, huzur içinde olunan ortamlarda, iyi niyetle yararlanılacak ilim kaynakları, kişi ve topluma yararlı olur.” (2.60) “Namaz, huzur nuru ile batınları nurlanmış ve Hakk’a teveccüh ile nefis cehennemine düşmekten kurtulmuş olsunlar diye farz kılınmıştır. Toplumsal arınma amacıyla da haftanın sonunda Cuma günü toplu ibadet farz kılınmıştır.” (2.64) Her yeni bilimsel buluş, bu on iki ilim kaynağına tabi olarak, biat ederek, yapılan çalışmalarla elde edilmiştir.

            “Günlük hayatta çevresinde muhteşemin ihtişamını görerek, kalp huzuru içinde oluşuyla ve huşu duymasıyla, namaz kılan kişi Hak ile meşgul olduğundan faydasız şeylerden kaçar, yüz çevirir ve benlik sıfatından vazgeçerek yani zekât vererek, huzur ve hazlarının fazlasından kaçınır. Lezzet, şehvet ve hazlarının hukukuna riayet ederek koruyan yakin sahibi müminler kurtuluşa götüren mevte ermişler, kapısına kadar gelmişlerdir. Hukukun dışına çıkanlar, fazlaya kaçanlar, nefsin peşine düşerek nefsin isteklerini yerine getirdiklerini düşünenler, nefislerine düşmanlık ederler.” (23.1-2) “İlim, Hakk’ın gölgesidir.” (25.45) “Bu nedenle doğrudan Hakk’ın bir parçası olan ve henüz cisimleşmemiş olan ilim ve fikir kutsaldır. Düşünme ve fikir üretme yeteneğini, kutsallık nedeniyle, terbiye etmeye gerek yoktur. Düşünme, düşünerek fikir üretme gücü ve kuvvetini, kutsallığı nedeniyle, terbiye etmeye gerek duyulmaz, cisim ve cesetten arınmış olması nedeniyle de fena etmeye, fani olmasına gerek yoktur. Düşünebilme, fikir üretme yetisi kısa zaman içinde, bir anda, zahir olabilir ve bir anda bir fikir ortaya çıkabilir ve delillerle yön değiştirerek tüm kıyaslamaları birleştirip senteze ulaşabilir. İlim ve cisim âlemleri ayrı iki âlemdir. Ayrıntılı incelemelerle bilinmeye çalışılan kısmî parçalardan, bütüne ve onu oluşturan fikrin kendisine ulaşmak mümkün değildir. Fikir sayesinde ancak iki âlem idrak edilebilir.” (27.22)

            “İlim, kalpte kök salıp, sahibine muhalefeti mümkün olmayacak surette, damarlarıyla nefiste yerleşendir. Et ve kan ile karışarak azalarda eseri zahir olan ilimdir. Hiçbir organ veya aza ilmin gerektirdiği hallerden, ilminden ayrı ve gayrı olamaz. Her şey ilminin aynıdır. Bu ilmi, kâfir oldukları, inanmayı inkâr ettikleri için cahiller anlayamaz. Bu nasihatleri kuruntu ve tahayyül sınırlamaları olmayan saf akıl sahipleri anlar. Çünkü onlar zahirin, değerli ilmin eseri olduklarını, ilim ile tahakkuk ettiklerini, ilimle gerçekleştiklerini anlamışlardır. Kuruntu ile karışık akıllar tezekkür ve tefekkür edemez, bu ilimle tahakkuk edemez ve bu ilmi anlayamazlar. Bu ilim tereddüt ve şüphe ettikleri için o akıllarda durmaz, gider.” (39.9)

            İnsan, uğruna gökten kitap inecek kadar şerefli ve değerli, ancak çevreyi bildiği halde kendini bilemeyecek kadar küçük ve değersiz, bir varlıktır. Kendisine verilen donanımı kullanabildiği kadar büyük ama kullanamadığı kadar da küçüktür. Sahip olduklarının kıymetini bilmesi halinde on iki kaynağından da ilim nehirleri akar. Tüm ilimlerin akıp doldurduğu ilim deryasında yaşar. Her şeyin kendisine verilmiş olduğunu anlayıp huzur ve sükûn içinde olur. Bireysel ve toplumsal değerlerini takdir edip, huzurda olduğu için şükreder. Foton adı altında güneş enerjisini kullanarak birleşen su ve karbon dioksit gazının şeker ve oksijene dönüşmesi mucizesi hayatın temelini oluşturur. Bunu yapabilen bitkilerin, otların oluşturduğu temel üzerine otu ete, süte ve bala çeviren hayvanlar doğaya hizmet eder. Doğadan ve doğaya hizmet edenlerin tümünden yararlanıp da ilim üretmesi beklenen insan da kendinden bekleneni yapmalıdır. İnsan da kendinden beklenen ‘bilinci’ üretmelidir. Akıl etme ve fikir üretme gücü, kendisine verilmiş kutsal yetenekler, melekeler, meleklerdir. İnsan, ilmin kaynağıdır ve insandan ilim kaynamalıdır, en azından kendini bilmelidir.

            Hayvanlar arasında pek fark yoktur. İçgüdüleriyle hareket ederler. Ne ve ne kadar verilmişse, onları ve o kadar kullanır, yaşamlarını ve nesillerini sürdürürler. İnsan ise bilgisi arttıkça farklılaşır, doğada uyumlu farklılaşmayı, ‘şey’lerin farklılıklarının belirginleşmesini idrak eder. ‘Arif’ olanlar, olanların ve tüm oluşumların ‘düzenlenmiş’ bir şekilde mükemmelliğe, kemale, olgunluğa giden farklılaşış olduğunu idrak eder ve ‘Düzenleyiciyi’ arar. ‘Âlim’ olanlar ise muhteşemin ihtişamını izleyip, haşyet duyup, ‘bunlar bir merkezden düzenlenemeyecek kadar muhteşem’ ancak ‘rastgele’ veya ‘kazaen’ olabilir diyebilir.

            Umarım, biz de arif olan âlimlerden olabiliriz.

İlmi Hıfz Eden Kuvvetler

            İlmi Hıfz Eden Kuvvetler

            Göklerin ve yerin muhafazası, Yaratıcıya ağırlık vermez, manevî âlem onun batını, suretler âlemi onun zahiridir, onunla mevcutturlar, gayri değillerdir. (2.255)           

 

            “Sizin üzerinize gönderilen hıfz edici kuvvetler Hakkın kuvvetleridir. Bu kuvvetler merkezî kontrol altında yerinden yönetilirler, özgürce hareket ederler. Sizler tabedilmiş ve basılmış nüshalar halindesiniz. Bedenden sıyrılıp çıkmanız halinde durum size apaçık aşikâr olur. Söz konusu olan kuvvetler, sizlere münasip suretlerle temessül eder, suretleşir, cisimlenir, bedenleşirler. Suretlerin bir kısmı ruhanî latif kuvvetler, bir kısmı da cismanî kesif kuvvetler halinde oluşur. Suretler, hayvanlar bitkiler gibi her çeşit canlılar ve organları halinde de oluşabilir, teşekkül edebilir. Organlar, hal lisanıyla yapmış oldukları işleri, göz gördüğünü, kulak işittiğini gibi, kendilerine söyler. Hafıza, tüm olay ve eylemlerin ayrıntılarıyla nakşolunduğuna işaret edilen ‘semavî kuvvetler’ olarak bilinir. Ruhunun bedenden ayrılması anında bu nakışların tümü zahir olur, kişinin kendisine görünür. Her kişinin her ameli ayrıntılı bir şekilde kendisine sayılır, gösterilir.” (6.61)

 

            “İlim, kalpte kök salıp sahibine muhalefeti mümkün olmayacak surette damarlarıyla nefiste yerleşendir. Et ve kan ile karışarak azalarda eseri zahir olan ilimdir. Hiçbir organ veya aza ilmin gerektirdiği hallerden, ilminden ayrı ve gayrı olamaz. Her şey ilminin aynıdır. Bu ilmi, kâfir oldukları, inanmayı inkâr ettikleri için cahiller anlayamaz. Bu nasihatleri kuruntu ve tahayyül sınırlamaları olmayan saf akıl sahipleri anlar. Çünkü onlar zahirin, değerli ilmin eseri olduklarını, ilim ile tahakkuk ettiklerini, ilimle gerçekleştiklerini anlamışlardır. Kuruntu ile karışık akıllar tezekkür ve tefekkür edemez, bu ilimle tahakkuk edemez ve bu ilmi anlayamazlar. Bu ilim tereddüt ve şüphe ettikleri için o akıllarda durmaz, gider.” (39.9)

 

            Uygulaması olmayan ilim, gerçek ilim değildir. Böyle bir ilim kalıcı olmayan, çabuk kaybolan, yalnız tasavvur edilen hayali bir ilimdir. Böyle ilim, kalbi güçlendirmez, açlığını gidermez, doyurmaz. Âlim, ilmin ‘şey’ ile aynı olduğunu, ayrı ve gayri olmadığını bilendir. Her şey ilminin aynısıdır. Cahil, ilmin azalardan, organlardan, objelerden ayrı ve gayrı olduğunu zanneder. İlim başka, madde başka der.  Bu nedenle, inkâr eden, kâfirdir. Bu ayetten, kuruntu, vehim ve hayal kusurları olmayan akıl sahipleri ders alır. Çünkü onlar, zahirin kendisinden müteessir olduğu ilim ile tahakkuk etmiş­lerdir. Vehim ile karışık olan akıllar, tezekkür ve tefekkür edemez ve bu ilim ile tahak­kuk edemez ve bu ilmi hıfz edemezler, anlayamazlar, saklayamazlar yeniden hatırlayıp kullanamazlar. Belki bu ilim, o akıllarda tereddüt yaratarak gider, durmaz, şüphe edildiği için akılda kalmaz.

Aynı kapsamda Dr. Stephen Hawking de “Her obje kendi özelliklerinin deposudur, bilgisinin, ilminin taşıyıcısıdır, kütlesi kara deliğe düşse dahi bu bilgi asla kaybolmaz” der. (1) Bilgi kaybolmaz, mevcut oluş aslına, kütlesi enerjiye dönüşünce, ilmi, bilgisi drape şeklinde çevresinde kalır. Küp şeker de şeker deposudur, şekerden başka bir şey yoktur, depo yoktur, yani sadece şekerdir. Şeker hücre içinde enerjiye dönüşünce şeker bilgisi beyinde iz bırakır.

            Ayetlerde kısaca değinilen kavramlar, örneğin, ilmin, bilginin şekil alması, cisimlenip, maddeleşip bedenleşmesi gibi, bilimsel olarak kanıtlanır. Maddî ve materyal olmayanın şekil alması ‘temessül’, cisimlenmek, ‘tecessüd’, cesedlenmek ve ‘hıfz ediciler’ deyimleriyle yer alır. Bu kapsamda hıfz edicilerin özel bir yeri vardır. Bunların bilim ve tekniğin derinliğine vakıf olabilme özelliğine sahip olduğu açıklanır.

            “Ruh, nurunu setrettiği, örttüğü zaman, nefis zulmeti gecesi; ruhun nuru tecelli ettiği zaman ruhun nurunun gündüzü oluşur. İlmin idraki örtündüğü zaman, şuur kapandığında, dalgınlık halinde nefsin, maddenin zulmet gecesi oluşur, insan karanlıkta kalır, çevresini veya çevresinde ne olup olmadığını bilemez, farkında olamaz. İlmin idraki ortaya çıkınca, şuur açılınca, anlayış ve idrakin parlaklığında ve aydınlığında, gündüz olur, her şey bilinir ve anlam kazanır. İdrak ve şuurun parlak ve sönük oluş hallerinin insanda buluşması durumunda, Rahmanın arşı olan kalbin vücudu zahir olmuş, ortaya çıkmış demektir. Çünkü kalp, nefis ile ruhun buluşmasından hâsıl olur. Kalbin bir yüzü ruha, Fuat kapısı olarak, bir yüzü de nefse, Sadır kapısı olarak, açılır. Kalp ruhtan bilgi ve hakikatleri alır. Kalp, nefis ile bilgi ve hakikatleri, sırları hıfz eder, sırlanan ilmin maddeleşmiş halini, derinliğine inerek, ayrıntısıyla bilir. Nefis, sırları gizler, kaydeder ve hafızada saklar, hakikatin manaları bu yüzünde temessül eder, cisimlenir, bedenleşir, şekil alır, biçimlenir.” (92 Leyl,1-2) Nebi Aleyhisselâm: «Beni gören, yalnız beni görür, çünkü şeytan benim suretimle temessül edemez» 

            Bir atomda yoğun iletişim ve etkileşim içinde olan elektromanyetik ‘kuvvetler’ vardır. Bozonların içindeki yoğunluk nedeniyle, atom kütle kazanır. ‘Bilgi yüklenebilen kuvvetler’ sayesinde, üç dört atomun bir molekül oluşturması harika ve üstlendiği görev bir mucizedir. Önce 24 saatlik bir zaman kavramına göre kodlu diğer bir molekül üretip ‘hücrenin protein yapan makinesine’ haber göndermesi hafife alınıp geçilecek bir oluşum değildir. Ayrıca, insanın her organı ne zaman ne yaptığını açıklayabilir, böylece yaşanan süre boyunca her yapılan bilinebilir. Kişiler bir bütün olarak veya organları ayrıca iş yaparken, ileride her şeyin bilineceği bilinciyle yapmalıdır. Herkes tarafından duyulacağından ve bilineceğinden emin olunduğunda saklı, gizli, kötü bir şey ne yapılır ne de söylenir. Dijital, elektronik bir ortamda, bir USB belleğinde olduğu gibi, kaydedilip saklanabilen olay ve eylemlerin tekraren izlenebilmesi, anlatılan ‘hıfz ediciler’ kavramına örnek gösterilebilir. İlmin bilgilerinin bir kısmı yazılım halinde biçimlenirken bir kısmı da donanım halinde şekil alır. Yazılım ve donanım, ruh ve beden insanda buluştuğu zaman kalp doğar ve her ikisini de cisimlenip, şekil alıp tüm halleriyle idrak eder ve yaşar. Kuran ilim halinde kalbe iner ve bir kısmı bedenleşerek nefsi oluşturur.

            “İnsanın bu isyanı, cezaya inanmayıp, yalanlamasından gelir. Bu ise gururdan daha büyük kabahattir. İnsanın, beyninin, sağ ve solunda, akılcı ve duygusal merkezler halinde, ilim ve sanat açılarından farklı, iki melek, yetenek vardır. Bunlar insanın tüm fiillerini, iş ve işlemlerini, düşüncelerini hıfz eyler, kaydeder, yazar. Bu şerefli, ikramı bol, cömert kâtipler işlerin nakışlandığı dünya ve sema âlemleridir. Kısaca günahlarınızın, yerde ve gökte, aleyhinize yazıldığını bilerek nasıl isyan etmeye cesaret ediyorsunuz?” (82.9,10)

            Yıldız tozu, gaz ve toz bulutu denizinde yüzenler birbirleriyle uyumlu halde olanlar birlikte süzülüp giderler. İyiler iyilerle, kötüler kötülerle, tozlar tozlarla, küller küllerle, beraber seyrederler.

            Hayvani nefis beden kabrinde, mezarında nefsi natıka, konuşan nefis, doğurgan nefis kızını helak, yok eder. Hayvani nefse, gazap ve şehvet günahlarıyla, konuşan nefsi nasıl istila edip helak ettiği sorulur. Kara deliğe düşen bir cismin bilgisi drape gibi çıkarılmasına rağmen cismin maddesi deliğe düşer ve yok olur, enerjiye dönüşür hiçlik olur. Hayvani nefis, yok olan cisim, işlediği günahlarını, kuvvet ve nüfus sayfalarını izhar eder, ortaya çıkarır. Ruh güneşinin kıvrılıp dürüldüğü vakitte bu sayfalar uçuşur, bilgiler diğer maddelerin üzerinde holografik görüntü şeklinde, iz halinde kalır. Yeniden diriliş zamanında, maddenin hayat kazanması halinde sayfalar neşrolunur, yayınlanır, aşikâr olur. Hayvani ruh denen akıl semasının giderildiği, tabiat cehenneminde kahır ve gazabın eseri olan ateş, mahcuplar için yakıldığında, her nefis hazırladığı, yaptığı şeyi bilir, unuttuklarını hatırlar. Lütuf ve rıza eserlerinin nimetlerini hak eden tevhit ehli de hazırladığını, yaptığını bilir, unuttuğunu hatırlar. Bilgi özelliğini geride bırakıp yokluğa düşen kuvvet, daha önce şirk içinde olduğunu idrak ederse, yeniden dirilişte hakkın kuvvet ve gücüyle yeni bilgilerle hayata döner. (81.7-14)

            Hıfz edici kuvvetler maddeleşir ama maddelerin birbirlerine karşı, kuvvetlerden ayrı, bir etkisi yoktur, olamaz. Canlılık, us, akıl gerektiren hareketler dizisi, bir ilmin, bir fikrin uygulanmasıdır. Madde, örneğin taş, bir düşünce üretmedikçe aksini düşünmek makul olur. Yani, “Özelliği, bir bilgisi veya ilmi olan, bir fikri gerçekleştirmek için hıfz edici kuvvetler birleşip, bir araya gelip toplanarak kütle oluşturur” demek akılcıdır. Eksi ve artı elektrik yüklü kutuplar ile kuzey ve güney kutuplu manyetik kuvvetlerin etkileşimleri, elektromanyetik kuvvetlerle birlikte, belirli alanlarda izdiham edip, toplanıp kütle oluştururlar. Bilimsel açıdan, “Nasıl oluyor bilinmiyor ama kuvvetler, bozonlar içinde toplanarak, gölge oluşturup, pıhtılaşır ve kütle oluşturur” ve madde oluşur. Bir hadis der ki: “Yüce Allah en evvel bir cevher, enerji, halk etti; cevhere celali ile nazar edince, cevher hayâsından eriyerek, taşıp yayılarak, kısmen su ve kısmen de ateş oldu.”

            Cevher de hayâsından, saygı veya edebinden, potansiyelinde olan taşıp yayılma özelliğinden, su ve ateşe dönüşmüştür.  Arştan, ilmin yüklenmesi, indirilmesiyle cevherin su ve ateşe dönüşümüne dikkat çekilmektedir. Her türlü dualite, artı eksi, gece gündüz gibi bu dönüşüme bağlanabilir. Bu durum Büyük Patlamada veya Güneşte ilk oluşan ‘maddenin plazma halini’ anımsatır. Oluşan her atom plazma halinden sonra oluşur.

            “Kur'an'ı Biz inzal eyledik, indirdik ve elbet onu Biz hıfzederiz, koruruz. (Hicr 15.9) “Kur’an, gayba iman edenlere hidayettir, onları basiret sahibi yapar, şifa verir, kalplerini temizler. Görüş ve uygulamalarla basiretlerini, kalp gözüyle görmelerini geliştirir. İnanmayanlar işitemez ve anlayamaz, gaflet içinde olduklarından Kur’an onlara nüfuz edemez. Hakk’ın görülüp idrak olunduğu nurun kaynağından uzak oldukları için gafletten uyanamazlar.” (41.44)

            Umarım biz de “Siz, Hakk’ın, hıfz edicilerinden, ilim yüklenebilen kuvvetlerinden oluştunuz. Siz, bu güç ve kuvvetlerin cisimlenmiş, cisimleşmiş halisiniz. Bedenlerinizden sıyrılıp çıkmanız, soyunmanız halinde durum apaçık görünür.” Hakikatini idrak edebiliriz.

Haviye, Cehennemin Dibi!

            Haviye, Cehennemin Dibi!

            Bedenin terkibini, nelerden oluştuğunu, nelerin bir araya gelip ne ve nasıl oluştuğunu bilen, her şey için nasıl bir kudret gerektiğini iyi bilir. Yeniden diriltilen kimse halini ve bedenden tecerrüdünü de, sıyrılıp çıkmayı da, bilir, bedenin terkibini de bilir. Diriltilen birisi, diğer insanlara örnek olsun veya delil kılınsın diye diriltilir. Hikmet, müminin gaip olmuş malıdır. İnsanlar, altın ve gümüş gibi madendirler, bedenle örtünmüş olsalar da aslı ve özü değişmez. Her kişinin istidadının gerektirdiği kadar ilim, hazinelerinde saklıdır, gizlidir. Her kişinin fıtratında, ilmin tümü, mükemmelliğe götürecek şekilde henüz başkalaşmamış halde, mevcuttur. Üzüm taneleri insanı ve onun kısmî idrakini andırır. Süt ise kişinin yaşamını sürdürmesi için gereken beslenmeyi sağlar. Şarap, aşk, ilim, bilgi ve hakikatlere işarettir. İnsan üzüm gibi sıkılır, suyu çıkarılır ve eski yapısından kurtulup yeni bir yapılanmayla şarap, insan hakikatinin idraki, elde edilebilir. Şarabın sarhoşluğu insanı kendinden geçirerek aşka ulaşmasını sağlar, aşk ateşi de ilmin bilgiler ve hakikatler halinde ortaya çıkışını gerçekleştirebilir. İlmin tümünün idraki, incirin kendisine, insanın kısmî idraki ise incirin içindeki taneciklere benzer. Kişinin kendini bilmesiyle yapısının olgunlaşmak üzere başkalaşımı gerçekleşir. Bu ilk yapının çöküşü, harap olması ve göçüşüdür. Yapı taşlarının idraki külli idrake ve ilahi aşka götürür. Bu durum, haviye, göçmeye, göçük oluşumuna ve göçükte ilahi aşk ateşinin yanmasına, asar ateşine, eserler yaratan yanışa ve yeniden diriltilmeye gider.( 2.259)

            Manevi göklerden dünya göğü yani insan aklı seması, farklılaşma ile zenginleştirildi. Kuruntu ve hayal şeytanları tabiat çukurunda cismanî âlem haviyesinde, göçüğünde, azaptadır. (67.5)

            Yedi gaipten (guyubu sebadan) mahcup olmaları nedeniyle; beş duyu, gazap ve şehvet nefsanî kuvvetlerinin hakikati bilinmediği için, bilinmeyen yedi gaip geceyi temsil eder. Vücut, hayat, ilim, irade, semi, işitme, basar, görme, kudret ve kelamdan ibaret sekiz sıfat gündüzü temsil eder. İnsanların, bu yedi gece ve sekiz sıfat (sıfatı semaniye) rüzgârlarıyla zahir ve batınlarına etki edilir, kökleri kurutulur, hatta katledilir. Kendi nefisleriyle ayakta olduklarını ve yaşadıklarını düşünenlerin hayatları olmayan ölüler olduğu görülür. İçi boş hurma kütükleri gibi şeklen kuvvetli fakat hayatları ve manaları yoktur, birer haviyedirler, göçüktürler, hakiki vücutları ve değer verilecek anlamları yoktur. (69.7)

            Kıyametten sonra toplandıklarında, hareketi hissetmemeleri nedeniyle, zamanın nasıl geçtiğini anlayamazlar. Sorulduklarında çok az bir zamanın geçmiş olabileceğini bildirirler. Arzu ve istekleri doğrultusunda, kendi aralarında, sohbet edenler, zamanın nasıl geçtiğini anlayamaz. Çünkü hareketten gafil olan, zamandan da gafil olur. Araları açık olmayanların, ayrılıkları fani olanların, muhabbetleri baki olur. Arzular farklı, istekler zıt, alışkanlıklar uyumsuz, birbirlerini tanımada çekingen, olursa kişiler, bir diğerini bilmek ihtiyacı duymaz. Bir diğerini tekzip ve inkâr edenler, işin sonunda muhakkak hüsran ve zarara uğrar. Böyle durumda, yaradılıştan gelen nur, batıl olur bilişmeye hidayet bulunmaz. (10.45)

 

            Kötü davranış ve nefsanî rezaletler açısından hafif olan kimse cismanî tabiat cehennemi çukurunun dibine düşmüştür. O kimse helak olmuştur ve helakine sebep olan, şiddetle yakıcı olan, asar ateşidir, eserler oluşturan ateştir, haviyededir. (101.8-10)

            Kıyameti; arif olan, ancak önceden, ilmi, Allah'ın ilmi ile mahıv olan, sonra, zatı Allah'ın zatında fani olan kimsedir, o kimse nasıl bilir, onun ilmi de zatı da yoktur. Kıyameti, ancak yalnız Allah bilir. Hak nurunun, cesetlerde gurubu veya Hak nurunun mağribinden tulûu vaktinden fazla durmamış gibidirler. Yani vahdette fena ile kıyameti görmeleri vaktinde kendilerinin asla vücutları olmadığını, vücutlarının bir tohumdan ibaret olduğunu iyiden iyiye bilirler. İşte «iki adımdır, attığın vakit vasıl oldun» diyenin muradı bu iki âlemdir ki kevenini, varlık iddianı, geçtiğin zaman, vasıl oldun demektir. (80.42-46)

            Evrende süpernova ve yıldızların doğumu ve ölümü bilimsel açıdan iyi bilinir. Haviyedeki ateş, çevredekileri yakar, çevredekiler toplaştığı için ateş oluşmaz. Uzay zamanda atılmış yün ve pamuk gibi yüzen yıldız gaz ve toz bulutu, beklide, çarpışarak çekim oluşturmaz. Kozmolojide yüzmekte olan kalıntıların çarpışmaları sonucu çekim oluşturabileceği düşünülür. Süpernovanın kalıntısından, örneğin, güneşin oluşumu için büyük bir basınç ve sıcaklığın gerektiği aşikârdır. Âlem ile Âdem’in ikiz olduğu söylenir. Seyri sülûkta, kendini bilme idrakiyle oluşan göçükte, aşk ile yanacak, ilahi aşk ateşi, asar ateşidir, eserler yaratır. Bu eserler müessirindir, vücudun mevcutlarıdır.

 

            Umarım biz de içimizde, doğru yolda, yapacağımız yolculukta, kalbimizin en derin noktasına iner, kendi göçüğümüzü idrak eder, asar ateşimizi yakabiliriz.

İmanın Sevdirilmesi

                İmanın Sevdirilmesi

                Tecelli edişte, bir isim altında, bir kişiye tecelli edişte, o kişinin riayet etmesi, uyması ve uygulaması vacip olan, münasip olan bir edep vardır. Her halin, sahibine muhafazası vacip olan, koruması uygun olan, bir edebi vardır. Her oluşum, yerinde, zamanında ve dozunda, en uygun bir şekilde farklılaşarak olur. (1) Oluşumun önüne geçmek ve müdahale etmek doğru değildir. Tecelli süreci bir bütündür, tecelli olunan kişinin, bu sürecin önüne geçmesi, benliğinin zuhurudur, ikilik oluşturmak, karşı çıkmak ve karşı durmaktır. Benlik ve bencillikle tecelliye karşı çıkmamak edep etmektir. Bu edep diğer her tecelliyi de, oluşumu da, Allah’tan bilmek ve görmektir. Oluşumda hiçbir iradesi olmadığı halde varmış gibi davranmak uygun değildir. Aynı şekilde, ‘irade ile zuhur’ gibi ‘ilim ile zuhur’ ve ‘gösteriş yaparak zuhur’ da uygun değildir, vacip olan edeptir. Öğretildiği için bilen bir kişi, ‘öğretildim’ yerine, ‘bildim’ diyemez, gerçeğe karşı duramaz. (49.1)

                Oluşan olaylara ve gerçekleşen eylemlere rıza gösterilmesi ve razı olunması gereken hallerde, irade gösterisi yapıp, karşı çıkmak uygun olmaz. Kıyas yaparak çalışan akla, ilk gelen hemen ‘bana yapılan kötülüğe karşı çıkmayacak mıyım?’ gibi bir fikirdir. Yapılan bir iyiliğe ‘ben bunu hak etmedim’ diyen akıl pek görülmez, böyle durumlarda irade beyan edilmez. ‘Ben bunu hak edecek ne yaptım’ düşüncesi nadiren vaki olur. Aynı şekilde büyük emek, para ve zaman harcanarak öğretilen bir şey için teşekkür ve şükür edilip, razı olunup ‘nihayet anlayabildim’ demek yerine hemen ‘ben bildim’ gösterişi içine girilir. Bu haller ‘ilim ile zuhur’, ‘irade ile zuhur’ ve karşı eylemde bulunmak da ‘fiil ile zuhur’ halleridir. Bu haller tecelliye karşı ‘gösteriş’ halleridir. İnsanı insan yapan her şey kendisine hazır olarak verilmiş olduğu halde, insan, her çeşit karşı çıkış hali içindedir. Aklı kendisine nimet olarak verilmiş olduğu halde, Allah’ı inkâr etmeyi marifet zanneder. Edep ise kendini bilmeyi gerektirir. Ne zahir edebi, ne de batın edebi, ihlal edilmelidir.

                Her şey bir ilmin uygulamasıdır, ilminin deposudur. (2) Her ‘şey’ ile onun ‘hakikati’ ayrıdır, akıl aradaki farkı kıyas yoluyla bulur ve bilir. (3) Maddi ve nefsanî âlemde olanlar ile meşgul olmak, var olanları kullanıp, yiyip içip yararlanmak, bir süre sonra yeterli gelmeyebilir. Akıl, var olanların hakikatini de ortaya koyar. Ruhun inzali, ilmin uygulanması, bir süre sonra, ruhun nurunun yani ilmin idrakinin de ortaya çıkmasına sebep olur. İnsanlara, fıtratlarının, asıl olan nurlarının sefasını sürmek, yani imana gelmek sevdirilmiştir. Ruh nurunun kalbe doğuşuyla, yani ilmin idrakinin kalbi doldurmasıyla, Resulün ahkâmı ile kayıtlanmakla, kalpler ziynetleşti; böylece kalplere iman yerleştirildi. Nefis de kalbin nuru ile nurlanıp, yani idraki ile aydınlanıp, kalbin emrine uyar, böylece uzaklaştırıcı şeytana uymaz oldu. Bunların hepsi, ruhun kuvvetindendir, fıtrî nurun kalp ve nefsi kapsamasındandır. İmanın muhabbeti ve kalplerin ziynetleşmesiyle günahların terk edilmesi, sıratı müstakimdir, doğru olan yoldur. İki nokta, nefis ile kalp, birleştirilirse ruhun yolu bulunur. (49.7)

                Genellikle tavsiye edilir ve “Eğer aklın ile kalbin arasında kalırsan, kalbinin sesini dinle” denir. Önce nefis akla hâkimdir, alt yapıyı oluşturmak, bedeni sağlamlaştırmak, hayatta kalmak ve sağlığı sürdürmek amacıyla aklı kullanır. Doğada varlığını sürdürebilmek için doğal koşullara göğüs gerilmeli, yerçekimine karşı koyarak ayağa kalkılmalıdır. Kasları güçlendirmeli, beş duyuyu sağlıklı tutmalıdır. Acıkınca yemeli, susayınca su içmeli ve yorulunca dinlenmelidir. Her eylemin bir amacı olmalı. Eylemler amaç edinilirse, daha iyi ve güzelini yemek amaç olursa, fıtratın uygulanması değiştirilmiş olur. İnsan artık yemek için yaşayabilir. Amacı daha çok oynamak, eğlenmek, zevk almak, keyif sürmek olabilir. Büyük amaçlarını gerçekleştirmek için yola çıkan yoldaşlar, yolda yiyip içip birlikte eğlenmeyi amaç edinebilir. Amaç yanılgısı, yanlış amaç, ulaşma başarısızlığını doğurur. Böyle, bir hedefe varmak mümkün olamaz. Kocaman kurum ve kuruluşlar, dergâh ve dernekler, birlikte güzel vakit geçirmek için kurulmuş zannedilebilir. İnsan, fıtratının yanlış ve eksik uygulanmasından dolayı, kederlenir ve neşesini kaybederse fesatlık yapmaya razı olur, rıza gösterir. Bu durumda, aslî nurdan uzak düşüleceği için, vahdet görülmez, muhabbet zayıflar, iyi olmaya çalışmaktan kaçınılır. Bu kısır döngüden kurtulabilmek için ise merhamete sığınılmalıdır. (49.10)

                Merhamet duygusu kalpte bulunur. Madde ve nefis âleminde uygulanabilir, gösterilebilir ama kalbe aittir, kalpten doğar ve bedeni kullanır. Ortada acınacak bir hal içinde olan bir şey veya kişi vardır. Kederli olan kişi, halinden neden memnun ve mesut olmadığını düşünür. Araçları amaç edinmenin yanlışlığını anlayabilirse, kendine merhamet gösterebilir. Yanılgısını anlar, düzeltebilir. Birisine veya bir şeye sahip olmayı amaç edinme yanılgısı yalnız değildir. Bir yanılgı onu başkasına gösterme ve bildirme yanılgısını da beraberinde getirir. Yediğini veya giydiğini bildirmeden ve göstermeden edemez. Bütün bu yanılgılar için pişmanlık duymak veya bunlardan utanmak yine kalpten kaynaklanan duygulardır. Utanma veya arlanma, insan fıtratına kazınan faziletli duygulardır, yitirilmemelidir. Kendine acımayan başkasına hiç acımaz.

                İman ile İslam arasındaki farkı ortaya koymanın ve imanın Bâtıni ve kalbî, İslam’ın ise zahirî ve bedenî olduğunu beyan etmenin amacı “Hakiki İmana” dikkat çekmektir. (4) Hakiki iman, şek ve şüpheden arınmış, kalpte sabit ve kararlaşmış yakınlık hissinden ibarettir. Sürekli ve sonsuz değişime tabi olan maddî ve bedenî âlemdeki, nefsanî hatıralara dayanan iman olamaz, her şeyin hakikati bilinmelidir. Şek ve şüpheden arınanlar, malları ve nefisleriyle, Allah yolunda infak ve cihat ederler. Davranışlar, hakikatine, özüne özgün, uygun olmalıdır. Fiilleri sözlerini tasdik eder. Sadece söz ile kabul etmek yetmez, hal içinde olmak gerek. (49.15)

                Nefsin içinde ne varsa hepsi aynı zamanda kalbin de içindedir, farklı ve başka bir şey olamaz. İnsanlar, yalnız nimetlerle ilgilenir ve alıp kaçarlar, nimetler nereden gelir, kim verir ilgilenmezler. Verilen şeyleri sevmek güzeldir, güzel ve lezzetli oldukları için sevilir, hatta sevdirilir, önemli olan sevilenlerin hakikatini düşünmek ve özünü idrak etmektir. Hakiki iman, Hakka ve hakikate imandır, hakikati bilinen şeylerle yakınlık hissine kapılmak önemlidir. İslam olarak tecelli ediş namaz kılma davranışını gerektirir. Müslüman namaz kılar, namaz kılan kişi Müslüman’dır. Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi olur. Gereken bedensel davranışlar içinde olup da gerekli duygular içinde olamamak kederle sonuçlanır. Kıyameti koparcasına kıyama durup namaz kılmak müminin miracıdır. Görüneni idrak edebilmek hakiki iman ile mümkündür. Nefiste kalan, kalbe geçemeyen, ruha ve ruhun nuruna eremez, anlayıp idrak edemez.

                Umarım, imanımız hakiki iman olur da Hakkı ve hakikati idrak edebiliriz.

(1)    http://necdetaltinay.blogspot.com/2018/10/sevilmeyi-sevmek.html

(2)    http://necdetaltinay.blogspot.com/2018/12/yaradlstaki-ev-hakiki-kalp.html

(3)    http://necdetaltinay.blogspot.com/2017/12/hakkn-hakikati.html

(4)    http://necdetaltinay.blogspot.com/2017/12/kalp-ve-gonul.html

 

Yaratılıştaki Ev: Hakiki Kalp

                Yaradılıştaki Ev: Hakiki Kalp

                Dinî hikâyeler veya din konusunda hikâye edilen hususlar, genellikle, “Bir Rivayete Göre” diye anlatılır. Öyleyse, “Rivayet” ne kadar güvenilir? Resulümüz Kuran ayetlerini açıklamış. Açıklamaları birileri, yakınları, dostları dinlemiş. Bu ilk ağızdan dinleyenler, anlayabildiklerini, kendi dostlarına anlatmış. Üçüncü kişilerin, anlayabildiklerini kendi dostlarına, “Resulü doğrudan dinleyenlerin anlattığına göre” diye anlatması, “Bir rivayete göre” olur. Burada önemli olan ilk anlatanın Resul olması ve ‘ilk dinleyenin anlayabildiği ve anlatabildiği kadar’ ifadesiyle anlatılmış olmasıdır.  Belki de en önemli husus, ‘aktarılanın’, gittikçe gerçeğinden uzaklaşıp uzaklaşmadığıdır. Resulün, “Akla uygun ise kabul edin, yoksa ben öyle dememişimdir!” ikazı olmasa uzaklaştığı düşünülebilir.  Hakikatin ortaya çıkışında, ‘en son bilimsel bilgi ve bulgularla kıyaslama’ konusunun önemi büyüktür. Böylece “Hakikat”, bilimsel olarak ‘kanıtlanmış’ olur. Peygamberler tarafından ortaya konan hususların, düşünen akıllarca ‘kıyaslanarak doğrultulması’ ve hakikate ulaşılması, imanı güçlendirir ve ariflerle âlimlerin buluşmasını sağlayabilir. Akıl, insana verilen en büyük nimettir ve kıyas yaparak çalışır. Düşünen akılların buluşması, din ile bilimin ve imanın bütünleşmesi, işin doğasında vardır. Hitabın akıllı kişilere olması, aklı başında olmayanın muhatap alınmaması önemlidir. Düşünen akıllı kişiler de aldıkları mesajı akla uygun ise kabul etmek için doğrusunu aramaya zorlanır.

                 Bir rivayete göre, bir ayetin açıklanması, Standart Sıcak Büyük Patlama Kuramına uygundur. Açıklamadaki ‘temel kavramlar’, akıl ile kıyasla doğrultulursa hakikate ulaşılabilir. Bu ayete göre, “Yerle göğün yaradılışında, ‘iki mertebe’ içeren ‘su’ üzerinde ‘beyaz bir köpük’ olarak ortaya çıkan ilk ‘ev’ hakiki kalptir ve tüm kuvvetlerin izdiham ettiği, ilim, hüküm ve hakikatlerin toplandığı mevzidir, yerle gök bu evin altına döşenmiştir.” (2.96) Ayetin Kâşani teviline göre, ‘iki mertebe’ kavramı; zamanla kullanılan nefis ve kalp, ruh ve madde, mana ve madde, hatta enerji ve kütle kavramlarını hatırlatır. Su çok özel bir maddedir, maddenin katı, sıvı, gaz ve plazma hallerini düşündürür. Kuranda ilmin sembolüdür. Yanıcı Hidrojenin yakıcı Oksijenle birleşerek söndürücü özellik kazanması aklı zorlar. Su, birçok özelliği kapsayan bir sıvıdır, henüz evrende ne zaman ve nasıl oluştuğu bilimsel olarak belirlenmiş değildir. Güneş sisteminin çevresinde, 2 trilyon civarında buzul taşlardan oluşan, küresel oort bulutu vardır. Kuyruklu yıldızlar bu buluttan gelir gider. Suyun üzerindeki ‘Beyaz köpük’ kavramı, kütle oluşmadan önceki çok sıcak haldir. Yerle gök, evin altına, içindekilerle döşenmiş. ‘Ev’, içinde bir şeyleri barındırır, ev sahipliği yapar. Bu ev ise evreni oluşturan tüm kuvvetlerin izdiham ettiği, toplandığı yerdir. O ev, tüm ilim, bilgi, kanıt, delil, hüküm ve hakikatlere ev sahipliği yapmıştır. İçindeki delillerden biri de akıldır. Önce, Hakkın arşı, müminin kalbi vardı!

                Günümüzde, genel kabul gören Standart Modelin ‘en son bilgi ve bulguları’ ile kıyaslama yapmadan ayetin açıklamasını anlamak zordur. Resul, gelen vahyi ‘iletmiş ve açıklamış’ bunları ‘anlamak’ aklın işidir. “Modele göre ‘boyutu sıfır ve kütlesi sonsuz’ olan bir şeyin patlamasıyla ortaya çıkan ‘sonsuz sıcaklık ve sonsuz basınç’, ‘zamanla’, soğuyup genişlemiş. İlk üç yüz seksen bin yıldan bilgi alınamaz. Daha sonraki saniyelerde neler olduğu bilinir. İlk yasa: “Hacim iki katına çıkınca sıcaklık yarıya iner”. Bu yasa, “Sonsuzun yarısı kaç?” sorusu sorulmazsa geçerlidir. İkinci ‘aklı zorlayan’ gerçek bilgi: “Saniyenin bir kısmında, genişleme, milyar (1in önünde 32 sıfır) kere daha büyük idi ve sonra genişleme bugünkü kritik değere düştü. Bundan sonra ilk saniyede ilk atomlar oluştu, üçüncü dakikada sıcaklık 1 milyar dereceye düştü ve madde ile ışınım eşitlendi, üç yüz seksen bin yıl sonra ilk ışınım, bir milyar yıl sonra da ilk galaksiler, oluşmaya başladı. Fizik ve kimya gibi doğa yasaları, ilim, ilk andan itibaren sürekli yürürlüktedir. Evren, halen, düzenli ve gittikçe artan bir hızda genişler. Enerji nasıl olduğu bilinmeyen bir şekilde Higgs bozonu içinde kütleye dönüşür. Yeryüzü böylece döşenir!”

                                “Evren, beyaz köpük gibi çok sıcak ve basınçlı olduğu zamanlarda, akkor plazma halinde, “White hot”, iken basıncın büyüklüğü, ışınımı, foton çıkışını, engelledi. Fotonlar yayılmaya başlayınca Mikro Dalga Art Alan hakkında bilgi elde edilebildi. Işınım öncesi ‘hal’, ışınım sonrası halleri içinde barındırmakta, içinde bulunanlara ev sahipliği yapmaktaydı. Evreni oluşturan tüm kuvvetler burada toplanmıştı.” (1) Doğa yasaları da bilinmeye başlamadan önce tüm bilgi ve kanıtlarıyla oradaydı. Genel ‘ilim’ halindeydi, tüm delil, kanıt, hüküm ve hakikatler buradaydı. Sonra fizik ve kimya gibi yasalar ortaya çıktı. Kısaca, sonradan ortaya çıkanları bildikçe her şeyin içinde barındırıldığı ‘ev’ ve ‘içindekiler’ anlaşılabildi. Tam da ayetin bildirdiği gibi, ‘beyaz köpük cevherin saf olduğuna’ işarettir. Uzay ve zaman oluşmaya başlar, önce uzay zaman birleşik alanı, sonra da enerjinin ışınımı ile kütle oluşumu ortaya çıkar. Akıl işlemeye ve kıyas yaparak bilgi toplamaya başlar. Fotonun nereden ve nasıl geldiğini ölçüp değerlendirerek geldiği yeri, bu yerin veya yıldızın yaşını ve hareketlerini bilmek kolaydır. Foton, yıldız ve galaksinin yeri, yaşı, uzaklaştığı veya yaklaştığını bildirir, hakikati haykırır!

                Diğer bir rivayete göre de insanoğlu aynı şekilde oluşurmuş. Önce dışında olsa da, bir beyaz köpüğün içinde ve üstünde olan, içinde çok şeye ev sahipliği yapan, barındıran bir ‘ev’, ‘eşleşmeden’ sonra genişlemeye başlarmış. Eğer bir süre sonra başladığı ‘genişleme ve büyüme hızını’ doğuncaya kadar sürdürseymiş, bebek doğuşta bir buçuk ton olurmuş. Büyüme sonra normale dönermiş. Bebek, önce ‘su damlası’ iken ikinci kırk günde kan hücreleri oluşmaya başladığı için ‘kan pıhtısından’ oluşmaya devam edermiş. “Sıradan bir ‘çamur beden’ halindeyken üçüncü kırk günde çamura ilim halinde ruh verildiği için beden, insan organlarıyla bezenir.” (41.11) İnsanlar için yapılan evlerin en evvelkisi, suret itibariyle göğüs şehrinde bulunan evdir, hakiki kalptir. İnsan, kutsal bir fikirdir.

                Bilinmeyi seven ve isteyen, kendini bilecek insanı inşa etmek istemiş. Gönlünden ilk geçen, içinde yalnız kendisi olacak, bir kalp olmuş. Kalbin içine, açılıp kâmil insan inşasının gerçek olabilmesi için gereken her şey konmuş. Suyun içine katı madde oluşturacak malzemeler, kuvvetler konmuş. Bu kuvvetlerden oluşmuş yerle gök. Hüküm, hakikat ve hikmetler açığa çıkacak şekilde yerleştirilmiş evin içine. İlim, bilimsel tanımı “Hiçbir şeyin özeti”, “Summary of Nothing”, olan fotonda gizlenmiş. ‘Her şey’, ‘hiçlikte’ gizli olduğu için açığa çıkınca anlaşılabilir. Hepliği, hiçliğe borçluyuz. Hakikat, yanlış anlaşılıp, anlatılabilir ancak er geç ortaya çıkar. Foton, kuvvetlerin bir kısmını taşıyarak, hakikati ortaya çıkarabilir, ışınım açılımdır, küçük gerçekler hakikate açılır.  Foton, ışık hızında ve küresel olarak, üstelik her ortamda yayılır, bu mektup iyi okunursa, Kuranın Furkan olarak açığa çıktığı anlaşılabilir.

                Umarım bize de hakikat aşikâr olur.

Bakara, 96: (İnne evvele beytin vudi'a linnâsi lellezî bîbekkete) Tahkik insanlar için konulmuş olan beytlerin, yâni evlerin en evvelkisi Mekke'de bulunan beyttir. Beyt-i şerifin yerle göğün yaradılışında, su üzerine ilk zuhur eden beyt olduğu, ve bir yüzünden iki bin sene evvel yaratıldığı ve su yüzünde beyaz bir köpük idi ki, yeryüzünün onun altında döşendiği rivayet olunur, îmdi beyt kalb-i hakikîye işaretdir. Su yüzünde zuhur etmesi, ruh-u hayvani seması ile beden arzında nutfeye taalluk etmesidir. Yeryüzünden evvel halk olunması, kalb-i hakikînin kadîm ve bedenin hadis olduğuna işaretdir. Evvel yaradılmasının, iki bin sene olmakla taayyünü, adedler ara-sında bin adedi tam bir rütbe olmasına nazaran kalbin beden üzre birisi nefsî tavrı, ve birisi kalb tavrı olarak iki tavrı rütbe ile takdim eylediğine, ve beyaz köpük olması, cevherinin saf olduğuna, ve yeryüzünün onun altında döşenmiş olması, kalb-i hakikînin tesiri ile bedenin tekevvün eylediğine, ve bedenin eşkâl ve hutud ve suveri azasının kalb-i hakikî hey'etlerine tabi olduğuna işaretdir. Hikâyenin tevili bu vechiyledir. Bilmelidir ki, Ruhun bedene taalluku ve kalb-i hakikînin bedene ittisalinin ilk mahalli; suver-i (suri) kalbdir. Ve suver-i (suri) kalb, azanın ilk hasıl olanıdır ve hareket eden azanın en evvelkisi sükûn bulan azaların en sonuncusudur. Bu sebeble insanlar için yapılan evlerin en evvelkisi, suret itibariyle göğüs şehrinde bulunan evdir. Yahud mânâ: insanlar için vaz olunan en evvelki mescid ve ibadethane, sadr-ı manevî Mekke'sinde bulunan kalb-i hakikîdir. İşbu sadr-ı manevînin makamı, nefisden daha şereflidir, ve kalb-i hakikîye müteveccih olan kuvvanın izdiham ettikleri mevzidir. (Mübâreken) (Ayet 96) O beyt, kendisinden bütün vücûdun feyz ve hayat ve kuvvet alması dolayısıyla ilâhi bir bereket sahibidir. Zira azada bulunan bütün kuvvetler evvelâ hep o beytden azalara sirayet eyler. (Ve hüden lil'âlemîne) (Ayet 96) Ve o beyt alemlere sebebi hidâyetdir. Ve Allah Teâlâ'ya onun sebebiyle hidâyet bulunan bir nurdur. (Fîhi âyâtün beyyinâtün) (Ayet 97) O beytde âyat ve beyyinat yâni ulum ve maârif, hüküm ve hakayık vardır. (Makamü İbrâhîme) (Ayet 97) O Ayetlerden biri de İbrahim makamı, yani Ruhu ibrahim'in ayağı yeri, yâni Ruh Nurunun kalbe ittisal mahali olan akıl vardır.

(1) S.Hawking, Zamanın Resimli Kısa Tarihi, ALFA Bilim, s.156.
(2)   http://necdetaltinay.blogspot.com.tr/2017/03/gunesle-gizlenen.html,

(3)   http://necdetaltinay.blogspot.com.tr/2017/07/nazarla-olusum.html,

(4)   http://necdetaltinay.blogspot.com.tr/2017/10/insann-cevheri.html

Sevilmeyi Sevmek

            Sevilmeyi Sevmek

            “Sonradan dallara ayrılacak ve fizik, kimya ilmi gibi adlandırılacak tüm ilim, yani ilmin tümü indirilerek yaratılan bir cevhere Allah celali ile nazar etti, cevher hayâsından, edebinden, eriyerek yarı ateş ve yarı suya dönüştü” kutsal bir mesajdır. Sonradan bilim insanları cevherin bu dönüşmüş haline “Maddenin Plazma hali” demiş olabilir. Plazmada her “Şeyi” oluşturma, tüm mevcudata dönüşme potansiyeli vardı. Çünkü bugün var olduğu bilinen her şey bu ilk plazmadan oluşmuştur.

            Kozmik mikrodalga artalanının içinden değil dışından bilgi alabiliyoruz. Hatta saniyenin milyarda milyarda milyarda birinde, evrenin, ışık hızından çok daha hızlı bir şekilde, aniden şiştiği kanıtlanmıştır. Bu ani şişmeden itibaren, bugün galaksiler birbirlerinden ışık hızından daha hızlı ayrılmaktadır. Diğer bir deyişle ilk 380.000 yıldan sonrasını biliyoruz. Genç evrenin genişlemesi ışık hızından çok daha hızlı olabilir ama uzayda bir cismin ışık hızından daha hızlı hareket etmesi mümkün değildir. Maddenin plazma haline biraz yakından bakmakta yarar vardır. Daha sonra oluşacak her şey plazma içinde yer alan parçalardan oluşmaktadır. Güneşin plazma katmanı aynı görevi yapar. İçinde elektrik yüklü parçacıklar vardır ama plazmanın elektrik yükü yoktur. Altom altı parçacıklar vardır ama atom yoktur. Uzay boşluğunu ve gökadaları oluşturacak malzeme vardır ama ne boşluk ne de yıldız vardır. Işığı oluşturacak enerji vardır ama görünür ışığın değil çok sıcak, erimiş enerji ışınımıdır.

            Büyük patlamadan sonra açığa çıkan enerjide ilmin yüklü olduğu, her oluşan kütlenin veya parçacığın bu ilimden aldığı info, bilgi ve özelliklerle oluştuğu kabul edilir. Bu bilgi kaybolmayacağı için, ‘hiçbir şey ölmez, her şey yaşar’ denir. İkiz foton, elektron ve atomlar üzerinde yapılan çok çeşitli deneyler sonucunda, ‘her şeyin, evrenin oluşumunda, önceden belirlendiği’ bilimsel olarak kanıtlanmıştır. (1)

            “Maddenin oluşumunda yer alan, matematiksel formüller ve fiziksel yasalar şeklinde özetlenen, ‘düzen’ ilk oluşum anında enerjinin içinde vardır.” (2) Bu nedenle herhangi bir cismin veya resmin kendine özgü ilminden ayrı olamayacağı bir gerçektir.

            Yeni sonuçlanan deneylerin bulgularına uygun geliştirilen kuramlar, evrenin oluşumuna son noktayı koydu. Söz konusu bulgulara göre ‘Evrenin, Yoktan Var Olan Düzenli Bir Hiç’ olduğu kanıtlandı, (3). Evren, yoktan var olan bir zerrenin ani şişmesiyle oluşmuş ama ilk andan itibaren, fizik ve kimya gibi tüm yasaları içinde barındırdığı için ‘düzenli’ bir şekilde oluşmuştur. Düzensizliğin olamadığı kabul edilirse ilmin varlığı açıktır, her şey ilmiyle olur.

            Maddenin ham maddesinin nur, ışık oluşu ve yaşamın kaynağının maddeye yüklenen ilim oluşu aklı zorlayabilir. İnsanı ele alırsak, bedeni vardır ama beden değildir, ruhu, ilmi vardır ama yalnız ruh, ilim değildir. Hayat, verilen bir şeydir, bağış yapılır, bahşedilir. Ölüm karşısında bazen “Madem alacaktın hayatı niye verdin?” demek isteriz. Yaşamı anlasak da ölüme isyan ederiz. Oysa hepsi hayatın içinde vardır, hayat böyledir. Verilene sevinir, alınana üzülürüz, hayattaki biz de buyuz. Böylece insan olgunlaşır, olgunlaştıkça kesafetten, madde esaretinden kurtulur, letafete yücelir. İnsan, aydınlandıkça, ‘nur üzerine nur’ olur.

            İnanç âleminde kabul edilen temel anlayışa göre maddi âlem halk edilir, canlılık âlemi yaratılır ve insan, bunların dışında ve üstünde olmak üzere, inşa edilir. Halk edilenler, alt yapıyı oluşturan toprak, ateş, hava ve su gibi temel anasırlardır. Uzay zaman birleşik alanında yer alan galaksiler, atılmış pamuk veya yün misali, kendi ortamında yüzer. Arz ve atmosferi de bu ortamda yerini alır, hareket eder, yüzer, seyir halindedir. Bitki ve hayvanlar bu alt yapı üstünde kendi âlemini oluşturur. Her bitki ve hayvan, neslinin devamını sağlayarak hayatını sürdürür. Hiçbiri kendi ölümünü, nereden gelip nereye gideceğini bilemez, bilinçli değildir.

 

            İnsanın analizi ve sentezi ise hakikat arayışının temelini oluşturur. Hakikati arayıp da bulan bir beşer henüz doğmamıştır. Görmeden inanmanın mükâfatı, inanılanın görünmesidir. Hakikat basittir, açıktır, apaçıktır ama beşer göremez. Görünen, görenin görüntüsüdür. Kutsal mesajlarda “Ben görürüm, bilirim ve işitirim” dendiği için beşerin göremediği bir hakikattir. Kuran ilimdir, Furkan ise bu ilmin uygulanmasıdır. Halk edilen ilk cevherde, Kuran ilmi, yüklü olmalı ki uygulaması bugüne kadar gelmiştir. İnsan, bilgi edinmeye, en sondan, uygulanmış olan ilimden başlayarak, uygulanmakta olan ilme doğru analiz edilenlerin en güzel senteziyle başlar ve sürdürür. İnsan, sürüp giden sürecin izleyeni ve bunun bilincini oluşturanıdır.

            İnsan bilinci ise evrenin açılım ve gelişim sürecinin temel taşıdır. Bilimsel bulgulara, en son yapılan bilimsel araştırma sonuçlarına göre, insan bilinci, “Doğal olarak ‘dalgasal’ hareketleri olan foton, elektron ve protonun, ‘parçacık’ olarak hareket etmesini sağlamaktadır.” Bu durum ise kütle oluşumunun temelidir. Aksi takdirde maddenin oluşamayacağına kadar tartışılabilir. Bilim çevrelerinde “Gerçeklik insan için midir?” sorusu gündemdedir. Her şey insan içindir. ‘Dalgasal parçacık’ hareketi ‘rahmanî rahimsi’ açılımıdır.

            İnsan, kendini böyle bir bilinçle bilirse çok şey farklı görünebilir. Bir çay ikram edene teşekkür eden, güler yüz gösterene tebessüm eden ve hediye, iş ile aş verene minnettar kalıp seven insan kalbi, uğruna verilenlerin tümünün bilincine vardığında kendisini de sever, vereni de sever. Kendi oluşum ve gelişimine sevgi ve saygı duymayan, kimseyi sevemez ve sayamaz. İnsanı insan yapan bu bilinçtir. Her canlı ve cansızın bu âlemde bir yeri vardır, sevilmiş ki vardır. ‘Kendine özgü bir nazar’ ile mevcut olan bir şey veya canlıyı, kendisi dâhil, insan; kabul edip sevmek ve saygı göstermek durumundadır. Herkes verilenlerden oluşan bir sevilendir!

            Umarım bilincimizi, verilenleri ve bilinmeyi seveni idrak edebiliriz.

(1) The Economist, Quantum theory, Oct 24th 2015.

(2) D. Bohm, “Wholeness and the Implicate Order”, 1980, Routledge & K. Paul

(3) https://www.express.co.uk/news/science/612340/Origin-of-the-universe-riddle-solved-by-Canadian-physicists-and-er-it-wasn-t-God